Styl liberalny

Styl wychowania charakteryzujący się daleko idącą swobodą dawaną dziecku nazywany jest stylem liberalnym (liber – wolny). Rodzice uważają, że nie należy hamować jego aktywności i sponta­niczności. Ich rola ogranicza się tylko do zaspokojenia potrzeb materialnych i emocjonalnych oraz warunków do zabawy i nauki. W skrajnej postaci – zostawiają dziecko same sobie, nie starają się o kontakt z dzieckiem.

W tym stylu brakuje pełniejszej socjalizacji, czyli uspołecznienia dziecka. Wśród pozytywnych cech tego stylu można wyliczyć, takie jak:

-    brak nacisków i presji na dziecko,

-     szacunek dla jego wolności,

-     umożliwienie mu uczenia się samodzielności i liczenia na siebie.

Negatywy:

-     ubogi stosunek uczuciowy, a nawet obojętność uczuciowa,

-     kontakt z dzieckiem nie sprawia przyjemności, bywa nawet trudny,

-     brak potrzeby opiekowania się dzieckiem i wpływania na jego rozwój,

-     nieangażowanie się w sprawy dziecka,

-     interwencja tylko w wyjątkowych przypadkach,

-     zaspokajanie zachcianek dziecka bez ich oceny.

Styl ten, stwierdza Ziemska, może dać „pozytywne rezultaty tylko przy prawidłowych postawach rodziców, natomiast przy nadmiernej pobłażliwości, ukrytym wygodnictwie rodziców, braku zainteresowa­nia dzieckiem czy też uważaniu go za przemiłą zabawkę [...] działa niekorzystnie. Jest parawanem dla faktycznej obojętności uczuciowej rodziców lub egocentryzmu” (M. Ziemska, Postawy rodzicielskie, s. 31). Styl ten charakteryzują więc zachowania pozorne czy wręcz postawy zafałszowane.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.